Van tijd tot tijd moeten we een pauze inlassen, en wachten tot onze ziel ons ingehaald heeft.

Conques- Montmurat Etappe 35   31 kms

We mochten dan toch in de abdij overnachten met diner en ontbijt, nu ni denken dat het iets speciaals was hoor, als ge hier mee eet dan is dat meestal zonder vlees , toeval of niet?Ik weet het niet maar veel soeps was het niet, het ontbijt gelijk gewoonlijk , brood met confituur, koffie en thee, maar er waren gekookte eieren bij, weliswaar koud, ook platte kaas en appelsap, niet slecht , ook nog een banaan voor den honger onderweg. En zoals altijd vroeg wakker, als eerste gegeten en zo snel het kon , vertrekken maar.

Ik wist al dat het eerst goed steil naar beneden ging, dan de beek  over en daarna steil omhoog, en ver, een heel eind, een smal paadje, vol met rotsen , keien en boomwortels, aan ene kant rotsen, de andere kant, daar was het den diepvries, ene voet verkeerd zetten of struikelen en ge lag terug beneden, rapper dan ge zelf zou willen, daar moet ge met ne slaapkop  ni aan beginnen. Maar op het gemak, rusten om op adem te komen, dan ben je op korte tijd wel heel hoog, maar k'was content dat ik er was, das niks voor kinderen hoor, er wandelen hier hele gezinnen, maar dan voor enkele dagen of een week, omdat het hier momenteel vakantie is.

De rest van de dag was rustig, als je boven bent terug naar beneden en weer terug omhoog, met het warme weer veel zweet gelaten , maar liever zo dan regen.

Nu heb ik al veel verhalen gehoord van die honden hier , elke Fransman heeft minstens één, maar meestal 2, 3 of nog meer van die blaffen. Zo schrok ik in de namiddag op omdat er ineens een grote hond al blaffend naar me toegekomen kwam, ik dacht, amai als dieje aanvalt, groot met ne mond vol scherpe tanden,en hij meende het wel, ikke blij met mijn stokken, goed dat ik die bij had, als ge daar mee zwaaid dat schrikt toch een beetje af, maar ik durfde niet voorbij lopen, hij bleef gewoon voor mij staan. Dus ikke maar roepen van help, help, zo een paar keer heel hard.

Ik dacht da moet toch iemand horen.Na een paar keer zo roepen kwam madam op haar gemakske kijken en nam de hond mee terug naar de boerderij, ik razend roepen dat ze dieje hond voortaan moest vast zetten, zonder stokken zou ik ni weten wat te doen, want van da razend roepen was noch madam , noch den hond onder den indruk! 

Marc had een camperplaats gevonden in een dorpje, waarschijnlijk het kleinste van heel Frankrijk met 148 inwoners, we gaan rustig slapen vannacht.

Morgen op weg naar Rocamadour!! Slaapwel iedereen.